De meesten van jullie weten dat ik een die-hard Eurovisie Songfestival fan ben. Mijn oerkreet waarvan ook ik zelf schrok op het moment dat Duncan won, bevestigde dat. Niet dat ik een muziekkenner ben, hetgeen volgens Songfestival critici ook in het geheel niet nodig is, ik word er simpelweg gewoon blij van.

Muziek raakt, is persoonlijk en roept emoties op. Van blij en uitbundig dansen tot stil en diep van binnen. In die omgekeerde volgorde ontroerde Jeangu’s nummer me zojuist. Ik hoorde het nummer in de auto en ik werd gegrepen door zijn tekst in combinatie met zijn stemgeluid. Persoonlijk dus. Misschien is het een heel universele tekst die voor iedereen geldt, maar de kracht waarmee dit nummer mij binnen 3 minuten terugbracht naar mijn eigen groeistuipen greep me bij de strot.

Douze points?
Gewaagd en te riskant voor Eurovisie? Kan! Stoer en lekker authentiek? Mooi! Steekt Nederland met deze inzending zijn nek uit? Heel erg! En daar houd ik van. Ergens voor durven staan, vanuit je diepste geloof aan iets beginnen. Regelmatige twijfels of je nog op de juiste weg bent. Hobbels, kuilen en mistige zijpaden. Uitglijden en weer opkrabbelen. Lekker voortkabbelen en tevreden zijn of juist on top of the mountain willen leven en daar gelukkig van worden.

Op 16 mei gaan we zien wat “Grow” doet. Ik zou er graag bij zijn en gok op de 3e ronde kaartverkoop. Al ben ik niet zo van de bucketlists, toevallig is het bijwonen van de Eurovisie finale wel een dingetje waarop ik later als ik oud ben met een dikke grijns zal terugkijken. Als een hoogtepunt op mijn groeipad dus 😉.

Reageer

Neem vrijblijvend contact op: met Loes